Historia

nasza historia
    • 1990 – Pierwszy kontakt Zofii Śpiewak, psychologa z Gdańska, z amerykańskim wydaniem książki Adele Faber i Elaine Mazlish „Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby do nas mówiły” i pierwsze próby wykorzystania proponowanych w niej pomysłów i sugestii we własnym domu.
    • 1991 – Ukazuje się polskie wydanie książki Thomasa Gordona „Wychowanie bez porażek”. Gordon pokazuje jak budować relacje między dorosłymi a dziećmi w duchu wychowania podmiotowego. W wychowaniu podmiotowym zarówno wychowawca, jak i wychowanek postrzegają samych siebie i siebie nawzajem jako podmioty wspólnego działania. Nawiązuje się kontakt, wychowawca włącza się w aktywność wychowanka na zasadzie partnera, życzliwego doradcy, obserwatora, a nie nadzorcy i kierownika. Opisuje też model rodziny wzajemnie się wspierającej, akceptującej i rozumiejącej, w której nie ma walki pokoleń. Odbywają się pierwsze spotkania rodziców i pierwsze próby adaptacji amerykańskich koncepcji wychowawczych zawartych w książce „Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały…”. Warsztaty odbywają się w kilkunastoosobowych grupach, zorganizowanych i poprowadzonych niezależnie od siebie przez różne osoby profesjonalnie zajmujące się pomocą psychologiczną w Poznaniu i Gdyni. Tydzień po tygodniu rodzice wprowadzają w życie zaproponowane przez autorki metody komunikowania się z dziećmi. Prowadzą zapiski swoich dialogów z dziećmi, wymieniają się doświadczeniami. Efektem tych spotkań jest polskie wydanie książki Faber i Mazlish, wzbogacone suplementem    autorstwa Zofii Śpiewak „Doświadczenia rodziców polskich”.
    • 1992 – Ukazuje się pierwsze polskie wydanie książki Faber i Mazlish „Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby do nas mówiły” – praktyczna wersja „Wychowania bez porażek”. Autorki uczą jak stosować wychowanie podmiotowe w codziennych domowych sytuacjach.
    • 1994 – Po dwuletnim praktycznym stosowaniu we własnych rodzinach i wśród bliskich sposobów porozumiewania się proponowanych w poradniku „Jak słuchać… Jak mówić…”, na bazie książki i własnych doświadczeń dwóch mam: Barbary Czekaj (psychiatra, psychoterapeutka) i Katarzyny Zawadzkiej (pedagog) – niezależnie od wcześniejszych spotkań rodziców w Poznaniu i Gdyni – w Gliwickiej KANIE rodzi się pomysł spotkań dla rodziców pod nazwą Szkoła dla Rodziców, które od tego czasu odbywają się tu regularnie. Ukazuje się polskie wydanie książki Faber i Mazlish „Wyzwoleni rodzice, wyzwolone dzieci”.
    • 1995 – Szkoła dla Rodziców – jako skuteczna metoda – zostaje włączona do Programu Wczesnej Profilaktyki Uzależnień, realizowanego przez Polskie Towarzystwo Psychologiczne. Rozszerza się grupa odbiorców Szkoły i, co za tym idzie, także nazwa – powstaje Szkoła dla Rodziców i Wychowawców, okazuje się bowiem, że Program służy w takim samym stopniu zarówno nauczycielom jak i rodzicom. Ukazuje się polskie wydanie książki A. Faber, E. Mazlish: „Rodzeństwo bez rywalizacji”.
    • 1996 – Z inicjatywy Fundacji im. Mikołaja Reja w Warszawie, we współpracy z Centrum Metodycznym Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej MEN zostaje opracowany Program Pomocy Rodzinie, którego celem jest szkolenie profesjonalistów (pedagogów i psychologów). Program jest tworzony w oparciu o koncepcję T. Gordona, książki A. Faber i E. Mazlish, oraz na podstawie polskich doświadczeń, z myślą o dwóch grupach: rodzicach/wychowawcach, którzy doświadczają kłopotów wychowawczych w kontaktach z dziećmi oraz rodzicach, którzy swój udział w zajęciach traktują profilaktycznie – chcą uniknąć błędów w przyszłości, więc poszukują wiedzy i dobrych wzorców wychowawczych. W ramach Programu zostaje przeszkolonych w Polsce około 2500 pedagogów i psychologów. Powstają kolejne warsztaty Szkoły dla Rodziców w Poznaniu, Gdańsku, Gliwicach oraz Krakowie. Ukazuje się polskie wydanie książki Faber i Mazlish „Jak mówić, żeby dzieci się uczyły – w domu i w szkole”.
    • 1999 – Powstaje Stowarzyszenie na Rzecz Rodziny Szkoła dla Rodziców i Wychowawców „ BezPorażek” z siedzibą w Warszawie. Główne cele stowarzyszenia to: wspieranie rodziny jako wspólnoty życia i miłości, promocja i rozwijanie umiejętności wychowawczych wśród rodziców i wychowawców, integracja i wspieranie środowiska realizatorów i uczestników warsztatów „Szkoły dla Rodziców i Wychowawców”, przeciwdziałanie zagrożeniom rodziny. CMPPP wydaje książkę Joanny Sakowskiej, „Szkoła dla Rodziców i Wychowawców”,która zawiera materiały dla osób prowadzących zajęcia.
    • 2000 – I edycja kursu kwalifikacyjnego liderów Szkoły dla Rodziców i Wychowawców, zorganizowana przez CMPPP w Warszawie. Podstawowym celem kursu jest przygotowanie jego uczestników do pełnienia funkcji lidera z kwalifikacjami edukatorskimi na terenie poszczególnych województw.
    • 2003 – Powstaje internetowy bank danych o liderach i realizatorach Szkoły dla Rodziców i Wychowawców. Ukazują się kolejne materiały szkoleniowe –– „Szkoła dla rodziców i wychowawców”, Część II, Materiały pomocnicze dla realizatorów zajęć, autorstwa Joanny Sakowskiej i Ewy Puchały.
    • 2004 – II edycja kursu kwalifikacyjnego edukatorów-liderów Szkoły dla Rodziców i Wychowawców (zakończe XII 2005).
    • 2006 – W dniach 14-15 listopada 2006 r. w Warszawie odbywa się ogólnopolska konferencja nt. „Wychowywać to kochać i wymagać”, zorganizowana przez Centrum Metodyczne Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej. W konferencji uczestniczyło 150 osób, brali w niej udział przedstawiciele kuratoriów oświaty, urzędów marszałkowskich, urzędów wojewódzkich, pełnomocnicy ds. Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, liderzy programu Szkoła dla Rodziców i Wychowawców oraz rodzice, nauczyciele i uczniowie. Konferencje regionalne dla realizatorów programu w: Brzegu Dolnym, Tyńcu, Wałbrzychu.
    • 2007 – Popularyzacja programu poprzez działania edukatorów (seminaria i konferencje regionalne; szkolenia realizatorów). Od 5 września do 5 grudnia 2007 roku, w ramach programu „Zero tolerancji dla przemocy w szkole”, Centrum Metodyczne Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej, przy aktywnym udziale liderów wojewódzkich oraz realizatorów programu, organizuje serię szkoleń doskonalących umiejętności wychowawcze zgodnie z programem Szkoła dla Rodziców i Wychowawców – zostaje przeszkolonych 2233 rodziców i nauczycieli z 16 województw.
    • 2008 – Program Szkoła dla Rodziców i Wychowawców zostaje wpisany w zadanie III.2.2. programu „Bezpieczna i przyjazna szkoła” – upowszechnianie wiedzy oraz doskonalenie umiejętności wychowawczych nauczycieli i rodziców. W ramach tego programu, przy aktywnym udziale liderów wojewódzkich oraz realizatorów programu, w zakresie umiejętności wychowawczych (Szkoła dla Rodziców i Wychowawców) zostaje przeszkolonych 2797 osób, odbywa się 9 konferencji regionalnych, w których uczestniczy 1060 osób, oraz 14 seminariów regionalnych z udziałem 285 osób. Zostaje przeprowadzone pierwsze szkolenie psychologów w Wilnie (Joanna Sakowska) – przygotowanie do prowadzenia programu na Litwie.
    • 2009 – Zakończenie III edycji Kursu kwalifikacyjnego dla edukatorów-koordynatorów programu. Ukazuje się 9 numer Zeszytów metodycznych programu Szkoła dla Rodziców i Wychowawców autorstwa Marcina J. Sochockiego, pt. „Prezentacja rezultatów drugiego etapu ilościowych badań ewaluacyjnych »Szkoły dla Rodziców i Wychowawców « (edycja wrzesień-grudzień 2007) oraz zogniskowanych wywiadów grupowych z absolwentami »Rodzeństwa bez rywalizacji«”. Na Litwie rusza „Szkoła dla Rodziców i Wychowawców” – „Mokykla Tėvams ir Auklėtojams”. Program nabiera coraz większego rozmachu i staje się coraz bardziej znany.
    • 2011 – Rozpoczęcie starań (arkusz aplikacyjny) o rekomendację EDDRA (Exchange on Drug Demand Reduction Action) Europejskiego Banku Rekomendowanych Programów Profilaktycznych.
    • 2012 – Rekomendacja dla programu nadana przez Krajowe Biuro ds. Przeciwdziałania Narkomanii, Instytut Psychiatrii i Neurologii, Państwową Agencję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych i Ośrodek Rozwoju Edukacji oraz wpis do bazy programów profilaktycznych i promocji zdrowia psychicznego jako spełniający standardy poziomu II – „Dobra praktyka”. W dniu 24 września 2012 r. odbyła się konferencja Mądre Wychowanie. Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Organizatorami konferencji byli: Pracownia Wychowania i Profilaktyki ORE oraz wydawnictwo Media Rodzina z Poznania. Swoistym „pretekstem” do zorganizowania konferencji było dwudziestolecie pierwszego polskiego wydania książki A. Faber E. Mazlish „Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały, jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły”. Pozycja ta stała się podstawą i inspiracją do stworzenia programu Szkoła dla Rodziców i Wychowawców tworzonego, koordynowanego i prowadzonego w ORE (dawniej CMPPP) od 15 lat. Konferencja zgromadziła 260 osób z całego kraju. Uczestnikami byli koordynatorzy i realizatorzy programu Szkoła dla Rodziców i Wychowawców, przedstawiciele władz oświatowych różnego szczebla oraz reprezentanci różnych podmiotów (w tym pozarządowych) zainteresowanych wychowaniem i wspieraniem rodziny. Do 2012 roku objęto programem ponad 150 000 rodziców i wychowawców oraz ponad 6 000 profesjonalistów.
    • 2017 – Program „Szkoła dla Rodziców i Wychowawców” otrzymał od Instytutu Psychiatrii i Neurologii, Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii , Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Ośrodka Rozwoju Edukacji przedłużenie opinii do 26 kwietnia 2022 roku jako spełniający standardy na II poziomie jakości – Dobra praktyka, zgodnie z kryteriami oceny przyjętymi w ramach w ramach Systemu rekomendacji programów profilaktycznych i promocji zdrowia psychicznego.
    • 2018 – 5 lutego 2018 r. odbyła się w Ośrodku Rozwoju Edukacji konferencja pod patronatem Ministra Edukacji Narodowej zatytułowana „Szkoła dialogu z dziećmi i nie tylko. Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły”. Celem konferencji było zaprezentowanie znaczenia dialogu w wychowaniu. Okazją do zorganizowania spotkania był również jubileusz upowszechniania programu „Szkoła dla Rodziców i Wychowawców” (SzdRiW) – 25-lecie w Polsce i 10-lecie na Litwie.Gościem specjalnym konferencji była Joanna Faber − współautorka nowej książki „Jak mówić, żeby maluchy nas słuchały”, która w pełnym ekspresji wystąpieniu przedstawiła wiele praktycznych narzędzi i wskazówek, jak się komunikować oraz rozwiązywać trudne sytuacje, uwzględniając potrzeby dziecka i rodzica. Autorce towarzyszyli wydawcy poradnika − Robert Gamble i Bronisław Kledzik, reprezentujący Wydawnictwo Media Rodzina.Stowarzyszenie było współorganizatorem konferencji razem z Ośrodkiem Rozwoju Edukacji oraz Wydawnictwem Media Rodzina.